12 Angry Men ผลงานคลาสสิคบทประพันธ์จากปลายปากกาของ เรจินัลด์ โรส (Reginald Rose) ได้สร้างปรากฏการณ์ขึ้นครั้งแรกในฐานะบทละครโทรทัศน์ที่ถ่ายทอดสดในปี ค.ศ. 1954 ก่อนจะถูกนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์คลาสสิกขึ้นสู่จอเงินในปี ค.ศ. 1957 ภายใต้การกำกับของ ซิดนีย์ ลูเมต์ (Sidney Lumet) เรื่องราวที่พาผู้ชมดำดิ่งสู่ห้องประชุมลูกขุนที่ร้อนระอุ ซึ่งมีเพียง เสียงเดียวของลูกขุนหมายเลข 8 ที่กล้าท้าทายอคติและความเร่งรีบของเสียงส่วนใหญ่ เพื่อเรียกร้องให้เกิดการพิจารณาถึงหลักการแห่ง “ข้อสงสัยที่สมเหตุสมผล” ก่อนจะตัดสินชะตาชีวิตของมนุษย์คนหนึ่ง
ในปี ค.ศ. 1954 ได้ปรากฏสู่สาธารณะครั้งแรกในรูปแบบของการแสดงสดทางโทรทัศน์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรายการแอนโธโลจี (Anthology) ที่ชื่อว่า “Studio One” การแสดงสด (Live Television Drama) ถ่ายทำในห้องเดียวและดำเนินเรื่องเกือบจะเรียลไทม์ ทำให้ผู้ชมสัมผัสได้ถึงความกดดันและบรรยากาศที่ตึงเครียดของการพิจารญาคดีของลูกขุนทั้ง 12 คน ซึ่งได้รับเสียงชื่นชมจนทำให้โรสได้รับรางวัล เอ็มมี่ อวอร์ด สาขาการเขียนบทยอดเยี่ยม
ต่อมาในปี ค.ศ. 1957 ได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์กำกับโดย ซิดนีย์ ลูเมต์ (Sidney Lumet) ซึ่งถือเป็นผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาเอง และยังได้ เฮนรี ฟอนดา (Henry Fonda) มารับบทบาทสำคัญเป็นลูกขุนหมายเลข 8 ภาพยนตร์เรื่องนี้แม้จะเป็นภาพยนตร์ขาวดำและใช้ฉากจำกัด แต่กลับทรงพลังจนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์หลายสาขา และถูกยกย่องให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ดราม่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
12 Angry Men เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้องพิจารณาคดีขนาดเล็กในช่วงบ่ายของนครนิวยอร์ก คณะลูกขุนชาย 12 คน ซึ่งมาจากพื้นเพและอาชีพที่แตกต่างกันถูกเรียกตัวมาเพื่อตัดสินคดีฆาตกรรมร้ายแรง จำเลย คือชายหนุ่มวัย 19 ปีที่ถูกกล่าวหาว่าใช้มีดแทงบิดาของตนเองจนเสียชีวิต หากพบว่ามีความผิดเขาจะต้องรับโทษประหารชีวิต หลักฐานที่นำเสนอในชั้นศาลชัดเจนและมัดตัวจำเลยแน่นหนา ทั้งพยานผู้เห็นเหตุการณ์ รวมไปถึงมีดพับที่ไม่เหมือนใคร
เมื่อผู้พิพากษามอบหมายหน้าที่ให้คณะลูกขุนตัดสิน พวกเขาจึงเข้าไปในห้องประชุมเพื่อลงมติ ทุกคนในคณะส่วนใหญ่เชื่อมั่นว่าเด็กคนนั้นมีความผิดอย่างแน่นอน และต้องการให้การตัดสินจบลงอย่างรวดเร็วเพื่อให้พวกเขากลับไปใช้ชีวิตของตัวเองต่อ ในการลงมติครั้งแรก ผลปรากฏออกมาเป็น 11 ต่อ 1 ที่โหวตให้ ผิด (Guilty) ลูกขุนหมายเลข 8 (Juror #8) เป็นเสียงเดียวที่โหวตให้ ไม่ผิด เขาไม่ได้เชื่อว่าเด็กคนนั้นบริสุทธิ์ แต่เขารู้สึกว่าหลักฐานและคำให้การของพยานยังมี ข้อสงสัยที่สมเหตุสมผล(Reasonable Doubt) และไม่เพียงพอที่จะตัดสินประหารชีวิตใครได้
ซึ่งการกระทำนี้ทำให้เกิดการถกเถียงและสร้างความตึงเครียดภายในห้องเล็กๆ นั้น ลูกขุนหมายเลข 8 ต้องต่อสู้กับอคติส่วนตัวของลูกขุนคนอื่นๆ (เช่น อคติทางชนชั้นของลูกขุนหมายเลข 10 หรือความโกรธที่มาจากปัญหาในครอบครัวของลูกขุนหมายเลข 3) เขาค่อยๆ รื้อฟื้นหลักฐานทีละชิ้น โดยใช้ตรรกะและเหตุผลมาท้าทายความน่าเชื่อถือของพยานและการตีความข้อเท็จจริง
